شب آفتابی

مار در محراب

asalbanou — Sun, 11 Oct 2009 10:01:18 GMT

برای من که در بندم

چه اندوه آوری ای تن

فراز وحشت داری

فرود خنجری ای تن

غم آزادگی دارم

به تن دلبستگی تا کی ؟

به من بخشیده دلتنگی

شکستن های پی در پی

در این غوغای مردم کش

در این شهر به خون خفتن

خوشا در چنگ شب مردن

ولی از مرگ شب گفتن

چرا تن زنده و عاشق

کنار مرگ فرسودن ؟

چرا دلتنگ آزادی

گرفتار قفس بودن ؟

قفس بشکن که بیزارم

از آب و دانه در زندان

خوشا پرواز ما حتی

به باغ خشک بی باران

در آوار شب و دشنه

چکد از قلب من خوناب

که می بینم من عاشق

چه ماری خفته در محراب

خوشا از بند تن رستن

پی آزادی انسان

نمی ترسم من از ایثار

که اینک سر ، که اینک جان

اگر پیرم ، اگر برنا

-اگر برنای دل پیرم

به راه خیل جان بر کف

که می میرند ، می میرم

اگر سر خورده از خویشم

من مغرور دشمن شاد

برای فتح شهر خون

تو را کم دارم ای فریاد !

ـ ایرج جنتی عطایی

سربلند

asalbanou — Wed, 30 Sep 2009 16:54:59 GMT

سرا پا اگر زرد و پژمرده ايم

ولي دل به پاييز نسپرده ايم

چو گلدان خالي لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ايم

اگر داغ دل بود ما ديده ايم

اگر خون دل بود ما خورده ايم

اگر دل دليل است آورده ايم

اگر داغ شرط است ما برده ايم

اگر دشنه ي دشمنان,گردنيم

اگر خنجر دوستان,گرده ايم

گواهي بخواهيد:اينک گواه

همين زخم هايي که نشمرده ايم

دلي سربلند و سري سر به زير

از اين دست عمري به سر برده ايم

ـ قيصر امين پور

...

asalbanou — Tue, 22 Sep 2009 12:54:18 GMT

این روزها

به سراغ هر که می رویم باید نرم و آهسته برویم

انگار چینی نازک تنهایی همه ترکهای بی شمار برداشته است ...

جای سهراب با آن (جور دیگر دیدنش ) خالی ست .

می گذرد ...

asalbanou — Mon, 14 Sep 2009 16:22:18 GMT

گاهی چقدر کپی کردن یک مطلب راحتتر از نوشتن حرفهای دل آدم است .

کپی یک شعر یا ترانه ، حرفها و مقاله های سیاسی و اجتماعی، به راحتی در وبلاگ

امکان پذیر و آسان است . اما تا می خواهی حرف دلت را بگویی هی می نویسی و

هی پاک می کنی و آخر سر هم آنچه نوشته ای یک حرف از هزاران حرف تو نیست .

می دانم که تو هم تجربه ی این سر گشتکی را مثل من داری . با ابهام و کنایه حرف زدن

کار من نیست . کار هیچکدام از ما نیست . من معتقدم نفرت ما از تظاهر و عطشمان

برای لحظه ای " خود " بودن ، مهم ترین دلیل حضور ما در این سرزمین مجازی است .

من اینجا خودم هستم . گرچه گاهی ، هر از گاهی اینجا هم دچار سانسور یا خود

سانسوری شده ام (ایم ). اما باز هم به خودم نزدیکترم (ایم ).

این را می توانم از حال و هوای مطالب شما هم بفهمم . چند ماه گذشته حس و حال

تمام یا لااقل بیشتر دوستان وبلاگ نویسم عوض شده ،بعد از آن شور و التهاب پیش از

انتخابات و شوک ناشی از نتایج آن و تجمعات اعتراض آمیز و سرکوب بیرحمانه ی مردم

و اخباری که تا کنون همه شنیده ایم و دیده ایم و ... گردی از ناباوی و دلزدگی بر سر مردم

شهر و کشورمان پاشیده شده که دنیای مجازی هم از آن بی نصیب نبوده .

حالا به فضای آشفته ی کشور مشکلات شخصی خودمان را هم اضافه کنید !

دیگر حس و حالی برای آدم باقی می ماند ؟

روزهای خوبی نیست . هر روز صبح بی آنکه بخواهم منتظر خبری هستم که تمام روزم

را تحت الشعاع خود قرار بدهد و دست و دلم را تا شب بلرزاند . فقط این روزها یک چیز برایم

عجیب و باور نکردنی ست . اینکه با تمام گرفتاریهایی که هر کدام از ما با آن دست به

گریبانیم چرا هنوز عده ای از ما،از آزار و اذیت و بی مهری نسبت به هم دست بر نمی داریم ؟

همدردی و همدلی و کمک مالی و جانی و فکری چیزی نیست که به اجبار ممکن باشد

اما لااقل می توان کمی مهربانتر بود ،کمی کمتر با دست و زبان و قلم در پی آزار بود .

نمی شود ؟

حال همه ی ما خوب می شود . این را باور دارم . تو هم باور کن. هرگز روزگار برای مدت

طولانی به یک رنگ باقی نمانده و نمی ماند . باید بخواهیم که این رنگهای خاکستری از

ذهن و روح و قلب ما پاک شوند و این ممکن نیست مگر با معجزه ی محبت و مهربانی .

با هم باشیم . مثل زنجیر . زنجیری از دلهایی که از محبت لبریزند .

و این معجزه ی مهربانی شما بود که باعث شد من باز هم بمانم و بنویسم .

با آنکه واژه هایم گم شده بودند .

بگذرد این روزگار تلختر از زهر

بار دگر روزگار چون شکر آید

با من چه می کنی ؟

asalbanou — Sun, 06 Sep 2009 15:37:18 GMT

خیلی ساده است . خیلی ساده تر از اونچه فکر می کنی .

تظاهر کردن به حماقت !

یه جورایی خودتو به کوچه ی علی چپ بزنی و بگذاری که بگذره .

بگی به من چه؟ چرا خودمو به خطر بندازم ؟ من سر پیازم یا تهش ؟

ساده است مگه نه ؟

اما اگه نتونی چی ؟

اگه خدا محکم بکوبه تو سرت تا چشمات از از شدت درد باز بشه چی؟

گاهی دست من و تو نیست . باید ببینیم ،باید بفهمیم ، باید درد بکشیم .

این درد قراره چیزی یادمون بده . گریه داره ؟ آره منم خیلی گریه کردم .

یاد گرفتن درد داره . خیلی هم درد داره .

مُسکن داری ؟

asalbanou — Thu, 03 Sep 2009 14:39:23 GMT

آمدم حرفی بزنم .

کلمات تشریف نداشتند . یا جایی پنهان شدند که در دسترس نباشند.

هنوز به مهربانی شما ایمان دارم . هنوز به عشق مومنم .

بر می گردم .

اینجا تنها جایست که هنوز دلها بوی غریبگی نگرفته اند ...

بر می گردم تا دوباره تا بعد ...

پ.ن :

باران که نمی بارد . دل من هم که همیشه و همچنان ابریست . بی حاصل تلاش می کنم که در سکوت دردهایم را درمان کنم . فقط کمی فرصت می خواهم . کمی فرصت ... همین .

با اجازه ساحلم

asalbanou — Sun, 23 Aug 2009 09:08:18 GMT

چگونه باز به ماتم نشست خانه ما
هزار نفرین باد
به دستهای پلیدی
که سنگ تفرقه افکند در میانه ما

سلام

راستش نمی دونم از کجا و چطور شروع کنم . اجازه بدید اول خودمو معرفی کنم . من مریم هستم. دوست خیلی خیلی نزدیک و همکار ساحل . نمی دونم شما چقدر ساحل رو می شناسید اما من با او سالهاست زندگی می کنم . قبلا" هر روز صبح قبل از شروع کار ساحل وبلاگش را باز می کرد نظرات دوستانش را برای خودش و من می خوند . گاهی هم مطالب شما را برای من می خوند . پس همونطور که می بینید من هم کم و بیش با شما آشنا هستم . فقط قبلا" تجربه وبلاگ نویسی نداشتم . نمی دونم ساحل چند وقت قراره سکوت کنه و اینجا چیزی ننویسه اما چند روز پیش با اصرار من اجازه داد تا من نگذارم این خونه دوست داشتنی متروک بشه البته با این شرط که از صاحب اصلی این خونه چیزی ننویسم که البته من هیچ قولی در این مورد ندادم .میدونم که نمی تونم جای ساحل را پر کنم . چنین قصدی هم ندارم .فقط حس می کنم نباید اینجا از یاد ساحل خالی بشه . بخصوص در این ماه و در شرایط فعلی . کامنتهای قبلی را تایید نمی کنم چون اجازه ندارم . اما به محبتی که در این مدت نثار ساحلم کردید سر تعظیم فرود میارم.

به امید دیدار

مریم

این آرزوهای زیبا برای ساحلم و شما :

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کني.

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دست کم یکی در میانشان
بی تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند
چون این کارِ ساده ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند
و با کاربردِ درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوارم اگر جوان هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیده ای، به جوان نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم سگی را نوازش کنی
به پرنده ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.

امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای اینکه سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: این مالِ من است.
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید، یا پس فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.

اگر همه ی اینها که گفتم فراهم شد
دیگر چیزی ندارم برابت آرزو کنم .

ویکتور هوگو

نمی شود گفت

asalbanou — Sun, 09 Aug 2009 13:30:18 GMT

سلام

می دانم برای اینکه بگویم هستم ، باید حرفی ، خطی ، اثری از خود به جای بگذارم تا بدانی هنوز زنده ام . پس برایت می نویسم .فقط بگو از کجا شروع کنم که ممنوعه نباشد ؟از هوای گرم شهرمان بگویم؟ از شلوغی و ترافیک یا از تصادف امروز در بزرگراه یادگار امام که خدا می داند چند نفر کشته شدند و چند نفر با موبایل فیلمبرداری کردند تا فردا تو بلوتوث آن را ببینی ؟ از پسر دوازده ساله ای که بی گناه در بهشت زهرا با یک ضربه ی باتوم ... ببخشید یادم نبود این هم جزو ممنوعه هاست. اصلا" بگذار از قلبم بگویم که این روزها سنگین تر از همیشه گاهی آنچنان کم کاری می کند که دروازه های بهشت و جهنم را همزمان به چشم می بینم . از ترسهایم بگویم که حجمش هر لحظه بیشتر و بیشتر می شود. همان ترسهایی که برای تو فقط شوخی مضحک و تکراری کلمات است تا بگویی هیچ چیز همیشگی نیست پس لحظه ها را دریاب . اصلا" چطور است که قطعه شعری بنویسم که فقط بخاطر یک بیت و یک خط آن انتخابش کرده ام که مثل آینه حال درونم را باز می تاباند که شاید تو حرفم را از این شعر بدانی و بعد ببینم که نه ... نمی دانی . می دانی رفیق هوای دلم سنگین تر و سترون تر از آن است برایت بگویم . آنقدر نوشته ام و خط زده ام که کلمات هم با نفرت نگاهم می کنند . حالا انگشتانم حس نوشتن ندارند و سکوت را بیشتر از گفتگو دوست میدارم .

نمی دانم اما ... شاید اگر باران ببارد دل من هم سبکتر شود . شاید ... اگر باران ببارد...

پ.ن:

برای نوشتن این چند خط مدتیه با خودم کلنجار میرم . اما مثل همیشه با شما صادقم . حرفی برای گفتن ندارم .اگرهم حرفی هست نگفتنی ست . برای مدتی نیستم . شاید به زودی برگردم شاید هم ...

دوستتون دارم .

به بهانه ی سالمرگ شاملو

asalbanou — Sun, 26 Jul 2009 09:57:18 GMT

اکنون که رخت به سراچه ی آسمانی دیگر خواهم کشید

آسمانِ آخرین

که ستاره ی تنهای آن تویی.

آسمان روشن

سرپوش بلورین باغی

که تو ، تنها گُل آن ، تنها زنبور آنی.

باغی که تو تنها درخت آنی

و بر آن درخت

گلی ست یگانه

که تویی ...

ای آسمان و درخت و باغ من ، گل و زنبور و کندوی من !

با زمزمه ی تو

اکنون رخت به گستره ی خوابی خواهم کشید

که تنها رویای آن تویی ...

ـ شاملو

نیایش

asalbanou — Tue, 14 Jul 2009 11:40:18 GMT

خداجون! متشکریم که چشم دادی بهمون

واسه گریه کردن و دیدن این دنیای زشت !

مرسی که پا به ما دادی واسه ی سگ دو زدن

واسه گشتن تو جهنم دنبال راه بهشت !

خدا جون ! ممنون از اینکه دو تا دست دادی به ما

تا اونا رو ، رو به هر مترسکی دراز کنیم

تا نذاریم زنجیرا توی سیاه چال بپوسن !

تا بتونیم ماشه ی مُسلسلا رو ناز کنیم .

خیلی ممنون که یه جفت گوش روی کلّه های ماس ،

که با اون صدای بمب افکنا رو گوش بکنیم

گوش به فرمان خبرهای دروغ رادیو

عشق و آزادی و انسان رو فراموش بکنیم !

آخ که شکرت ای خدا ـ واسه جهان به این بدی .

حیف می شد اگه تو دست به ساختنش نمی زدی !

خدا جون! مرسی از این دلی که تو سینه مونه ،

که می تونیم بذاریم بدزدنش با یک نگاه !

می تونیم دل یکی دیگه رو بازیچه کنیم

می تونیم خیلی راحت به عشق بگیم یه اشتباه !

خداجون ! ممنون که مغزی توی کلّه مون داریم ،

که می تونه داغیه تیر خلاصُ حس کنه !

می تونه سراغ دنیاهای ممنوعه بره

می تونه مس رو طلا ، یا که طلا رو مس کنه !

مرسی که زبون به ما دادی برای حرف زدن ،

تا از این همه مزخرف دنیا رو پر بکنیم !

تا دهن بند اختراع بشه به لطف حرف حق

تا بتونیم با زبون از تو تشکر بکنیم !

آخ که شکرت ـ ای خدا ! واسه جهان به این بدی

چی می شد اگه تو دست به ساختنش نمی زدی ؟

ـ یغما گلرویی