شب آفتابی

رهایی

asalbanou — Tue, 15 Dec 2009 14:47:18 GMT

من همانم که

تمام راه با پای برهنه بر سنگهای تیز و برنده ی این صخره ی سیاه

خود را بالا کشیده ام تنها به این امید که بعد از این رنج توان فرسا،

پشت این سیاه سنگی،دشتی آرام و سایه ای راحت در انتظار پای

زخمی من است.

اما

حالا در این اوج بر لب پرتگاهی ایستاده ام که چشم اندازش صحرای

خشک و تشنه ای ست که شوقی از زنده بودن در من بر نمی انگیزد .

نه ! تاب بازگشت در من نیست .

خواهم پرید !

رها خواهم شد ....

پ.ن

این جمله را چند سال پیش در یک وبلاگ خواندم و برای همیشه در قلبم حک شد:

دعا نمی کنم که بمیرید ، نفرینتان می کنم که زن باشید !

هنگ کرده ام . ببخشید !

asalbanou — Mon, 07 Dec 2009 12:24:18 GMT

هوا بدجوری سرد شده . از لای پنجره باد میاد و خونه انگار گرم نمیشه .هر چی میگم

بابا ما اینجا شارژ آپارتمان را بدون رایانه! ببخشید یارانه میدیم کسی گوشش بدهکار

نیست. این روزا خرج بدجوری بالاست و دخل بدجوریتر پایین . نمی دونم وامی که گرفتم

اصلا" چجوری خرج شد . مایحتاج عمومی خریدم یا خصوصی ؟؟ یادم نیست!

هرچی فکر می کنم نمی دونم چرا و از کی گوشت کیلویی ۱۶-۱۵ هزار تومن شده

لابد تقصیر برادر این سریدار آپارتمانه که چند روز پیش مرد همون که بخاری کهنه اش

نشت گاز داشت .چون بعداز مردنش گفتن قراره گوشت ارزون بشه.

شاید هم تقصیر این آقای طمع کاریه که دو ساله داره بغل خونه ی ما آپارتمان می سازه و

منتظره قیمتش دوباره به متری چهار میلیون تومن برسه .

شاید هم تقصیر گاو و گوسفنداس که هی آنفولانزای خوکی میگیرن. شاید هم ...

اگه این بانک تند تند وام میداد اونم بدون ضامن !چه خوب میشد.

اصلا تقصیر اوناییه که هی توطئه می کنن تا ما اورانیوممون غنی نشه . دوست دارن اورانیوم

ما مثل خودمون فقیر باشه تا انرژی نداشته باشیم . اصلا اینا با هر نوع انرژی مندی ما

مخالفن. اینا کیا هستن ؟ همونایی که دستشون رو شده . حالا وقتی اسنادش اومد بیرون،

می فهمن توطئه چه عواقبی داره . نامردا . نشستن با خودشون برنامه ریختن واسه همیشه ،

تا آخر دنیا ما رو بدبخت نگه دارن و نذارن هیچوقت مستضعفان آقای جهان باشن.

حالا خدا رو شکر به موقع فهمیدیم جریان چیه والا که ...

بازم خدا پدر و مادر دکتر و بیامرزه که اطلاع رسانی کرد .

نمی دونم چرا از صبح نگرانم . هی تقویم و نگاه می کنم . اما یادم نیست امروز چه روزیه .

حتما شب با دیدن سر و کله ی شکسته و تن و بدن کبود بچه های دانشجو می فهمم چرا

اینقدر نگران بودم .

همش تقصیر توئه. هی میگم از من گذشته عشق و عاشقی کنم ، هی میگی ...

چی میگی؟؟ یادم رفت!

چراغ قرمز

asalbanou — Tue, 01 Dec 2009 15:11:18 GMT

درست یا غلط نمی دانم ، اما تصور می کنم یک سوم عمرم را پشت چراغهای قرمز شهر مانده باشم و یک سوم دیگر را پشت خطوط قرمز و باقی عمرم را در کابوسها و رویاهای قرمز .

شاید تنها تفاوتش این باشد که رنگ قرمز چراغ راهنما تنها سرخی ملموس زندگی ماست که برای رد نشدن از آن دلایل عقلانی و منطقی داریم و با این امید که بزودی تغییر رنگ می دهد و با سبز شدنش راه را برای عبور باز می کند صبورانه به انتظار می مانیم .

اما دنیای کوچک من پر از رنگ و خطهای قرمز است که گاه به حق و گاه به ناحق از ادامه ی مسیر منع ام می کنند و تازه انگار خیال تغییر هم ندارد . با اینهمه صبورانه پشت این خطوط سرخ به انتظار رنگ دیگری نشسته ام .

این روزها ایستادن ممنوع ، نشستن ممنوع، راه رفتن ممنوع،تفکر ممنوع، از درد گفتن ممنوع، به دنبال درمان بودن ممنوع، عشق ممنوع، تجمع ممنوع،سکوت ممنوع ...است پس باید صبور بود تا روزی که ...
نفس کشیدن ممنوع!

درست یا غلط نمی دانم اما تصور می کنم تمام راههای زندگیم پشت همین خطوط
نیمه راه شده اند و تلخ است اگر بدانی آن سوی این خط زندگی جریان دارد .

مار در محراب

asalbanou — Sun, 11 Oct 2009 10:01:18 GMT

برای من که در بندم

چه اندوه آوری ای تن

فراز وحشت داری

فرود خنجری ای تن

غم آزادگی دارم

به تن دلبستگی تا کی ؟

به من بخشیده دلتنگی

شکستن های پی در پی

در این غوغای مردم کش

در این شهر به خون خفتن

خوشا در چنگ شب مردن

ولی از مرگ شب گفتن

چرا تن زنده و عاشق

کنار مرگ فرسودن ؟

چرا دلتنگ آزادی

گرفتار قفس بودن ؟

قفس بشکن که بیزارم

از آب و دانه در زندان

خوشا پرواز ما حتی

به باغ خشک بی باران

در آوار شب و دشنه

چکد از قلب من خوناب

که می بینم من عاشق

چه ماری خفته در محراب

خوشا از بند تن رستن

پی آزادی انسان

نمی ترسم من از ایثار

که اینک سر ، که اینک جان

اگر پیرم ، اگر برنا

-اگر برنای دل پیرم

به راه خیل جان بر کف

که می میرند ، می میرم

اگر سر خورده از خویشم

من مغرور دشمن شاد

برای فتح شهر خون

تو را کم دارم ای فریاد !

ـ ایرج جنتی عطایی

سربلند

asalbanou — Wed, 30 Sep 2009 16:54:59 GMT

سرا پا اگر زرد و پژمرده ايم

ولي دل به پاييز نسپرده ايم

چو گلدان خالي لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ايم

اگر داغ دل بود ما ديده ايم

اگر خون دل بود ما خورده ايم

اگر دل دليل است آورده ايم

اگر داغ شرط است ما برده ايم

اگر دشنه ي دشمنان,گردنيم

اگر خنجر دوستان,گرده ايم

گواهي بخواهيد:اينک گواه

همين زخم هايي که نشمرده ايم

دلي سربلند و سري سر به زير

از اين دست عمري به سر برده ايم

ـ قيصر امين پور

...

asalbanou — Tue, 22 Sep 2009 12:54:18 GMT

این روزها

به سراغ هر که می رویم باید نرم و آهسته برویم

انگار چینی نازک تنهایی همه ترکهای بی شمار برداشته است ...

جای سهراب با آن (جور دیگر دیدنش ) خالی ست .

می گذرد ...

asalbanou — Mon, 14 Sep 2009 16:22:18 GMT

گاهی چقدر کپی کردن یک مطلب راحتتر از نوشتن حرفهای دل آدم است .

کپی یک شعر یا ترانه ، حرفها و مقاله های سیاسی و اجتماعی، به راحتی در وبلاگ

امکان پذیر و آسان است . اما تا می خواهی حرف دلت را بگویی هی می نویسی و

هی پاک می کنی و آخر سر هم آنچه نوشته ای یک حرف از هزاران حرف تو نیست .

می دانم که تو هم تجربه ی این سر گشتکی را مثل من داری . با ابهام و کنایه حرف زدن

کار من نیست . کار هیچکدام از ما نیست . من معتقدم نفرت ما از تظاهر و عطشمان

برای لحظه ای " خود " بودن ، مهم ترین دلیل حضور ما در این سرزمین مجازی است .

من اینجا خودم هستم . گرچه گاهی ، هر از گاهی اینجا هم دچار سانسور یا خود

سانسوری شده ام (ایم ). اما باز هم به خودم نزدیکترم (ایم ).

این را می توانم از حال و هوای مطالب شما هم بفهمم . چند ماه گذشته حس و حال

تمام یا لااقل بیشتر دوستان وبلاگ نویسم عوض شده ،بعد از آن شور و التهاب پیش از

انتخابات و شوک ناشی از نتایج آن و تجمعات اعتراض آمیز و سرکوب بیرحمانه ی مردم

و اخباری که تا کنون همه شنیده ایم و دیده ایم و ... گردی از ناباوی و دلزدگی بر سر مردم

شهر و کشورمان پاشیده شده که دنیای مجازی هم از آن بی نصیب نبوده .

حالا به فضای آشفته ی کشور مشکلات شخصی خودمان را هم اضافه کنید !

دیگر حس و حالی برای آدم باقی می ماند ؟

روزهای خوبی نیست . هر روز صبح بی آنکه بخواهم منتظر خبری هستم که تمام روزم

را تحت الشعاع خود قرار بدهد و دست و دلم را تا شب بلرزاند . فقط این روزها یک چیز برایم

عجیب و باور نکردنی ست . اینکه با تمام گرفتاریهایی که هر کدام از ما با آن دست به

گریبانیم چرا هنوز عده ای از ما،از آزار و اذیت و بی مهری نسبت به هم دست بر نمی داریم ؟

همدردی و همدلی و کمک مالی و جانی و فکری چیزی نیست که به اجبار ممکن باشد

اما لااقل می توان کمی مهربانتر بود ،کمی کمتر با دست و زبان و قلم در پی آزار بود .

نمی شود ؟

حال همه ی ما خوب می شود . این را باور دارم . تو هم باور کن. هرگز روزگار برای مدت

طولانی به یک رنگ باقی نمانده و نمی ماند . باید بخواهیم که این رنگهای خاکستری از

ذهن و روح و قلب ما پاک شوند و این ممکن نیست مگر با معجزه ی محبت و مهربانی .

با هم باشیم . مثل زنجیر . زنجیری از دلهایی که از محبت لبریزند .

و این معجزه ی مهربانی شما بود که باعث شد من باز هم بمانم و بنویسم .

با آنکه واژه هایم گم شده بودند .

بگذرد این روزگار تلختر از زهر

بار دگر روزگار چون شکر آید

با من چه می کنی ؟

asalbanou — Sun, 06 Sep 2009 15:37:18 GMT

خیلی ساده است . خیلی ساده تر از اونچه فکر می کنی .

تظاهر کردن به حماقت !

یه جورایی خودتو به کوچه ی علی چپ بزنی و بگذاری که بگذره .

بگی به من چه؟ چرا خودمو به خطر بندازم ؟ من سر پیازم یا تهش ؟

ساده است مگه نه ؟

اما اگه نتونی چی ؟

اگه خدا محکم بکوبه تو سرت تا چشمات از از شدت درد باز بشه چی؟

گاهی دست من و تو نیست . باید ببینیم ،باید بفهمیم ، باید درد بکشیم .

این درد قراره چیزی یادمون بده . گریه داره ؟ آره منم خیلی گریه کردم .

یاد گرفتن درد داره . خیلی هم درد داره .

مُسکن داری ؟

asalbanou — Thu, 03 Sep 2009 14:39:23 GMT

آمدم حرفی بزنم .

کلمات تشریف نداشتند . یا جایی پنهان شدند که در دسترس نباشند.

هنوز به مهربانی شما ایمان دارم . هنوز به عشق مومنم .

بر می گردم .

اینجا تنها جایست که هنوز دلها بوی غریبگی نگرفته اند ...

بر می گردم تا دوباره تا بعد ...

پ.ن :

باران که نمی بارد . دل من هم که همیشه و همچنان ابریست . بی حاصل تلاش می کنم که در سکوت دردهایم را درمان کنم . فقط کمی فرصت می خواهم . کمی فرصت ... همین .

با اجازه ساحلم

asalbanou — Sun, 23 Aug 2009 09:08:18 GMT

چگونه باز به ماتم نشست خانه ما
هزار نفرین باد
به دستهای پلیدی
که سنگ تفرقه افکند در میانه ما

سلام

راستش نمی دونم از کجا و چطور شروع کنم . اجازه بدید اول خودمو معرفی کنم . من مریم هستم. دوست خیلی خیلی نزدیک و همکار ساحل . نمی دونم شما چقدر ساحل رو می شناسید اما من با او سالهاست زندگی می کنم . قبلا" هر روز صبح قبل از شروع کار ساحل وبلاگش را باز می کرد نظرات دوستانش را برای خودش و من می خوند . گاهی هم مطالب شما را برای من می خوند . پس همونطور که می بینید من هم کم و بیش با شما آشنا هستم . فقط قبلا" تجربه وبلاگ نویسی نداشتم . نمی دونم ساحل چند وقت قراره سکوت کنه و اینجا چیزی ننویسه اما چند روز پیش با اصرار من اجازه داد تا من نگذارم این خونه دوست داشتنی متروک بشه البته با این شرط که از صاحب اصلی این خونه چیزی ننویسم که البته من هیچ قولی در این مورد ندادم .میدونم که نمی تونم جای ساحل را پر کنم . چنین قصدی هم ندارم .فقط حس می کنم نباید اینجا از یاد ساحل خالی بشه . بخصوص در این ماه و در شرایط فعلی . کامنتهای قبلی را تایید نمی کنم چون اجازه ندارم . اما به محبتی که در این مدت نثار ساحلم کردید سر تعظیم فرود میارم.

به امید دیدار

مریم

این آرزوهای زیبا برای ساحلم و شما :

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کني.

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دست کم یکی در میانشان
بی تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند
چون این کارِ ساده ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند
و با کاربردِ درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوارم اگر جوان هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیده ای، به جوان نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم سگی را نوازش کنی
به پرنده ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.

امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای اینکه سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: این مالِ من است.
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید، یا پس فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.

اگر همه ی اینها که گفتم فراهم شد
دیگر چیزی ندارم برابت آرزو کنم .

ویکتور هوگو