سال هشتاد و هفت کم کم قصد رفتن دارد .

چیزی نمانده . سی و یک روز ... می رود و تمام می شود و دیگر نمی آید .

دیروز  تقویم کوچکم را نگاه کردم .  همیشه کارهای عقب مانده ی سال گذشته رادر روزهای

 اول سال جدید یاداشت می کنم .

روز اول فرودین هشتاد و هفت نوشته بودم :

۱- گواهینامه ات چهار ساله که باطل شده، لطفا" عوضش کن.(مهم )

۲- تلفن خانه  را به نام کن تا بتونی divert بگیری براش .

۳-یه فکری برای کلاس تار بکن . با تلفن زدن ،تار زدن یاد نمی گیری .

 ۴- به جناب وکیل  بگو دیگه پرونده قبول نمی کنی و خلاص  ...

۵-

۶-

۷-

۸-

خلاصه بگویم . از کارهای عقب مانده ی سال هشتاد و شش که با خودم به امسال آوردم

فقط دو مورد انجام شد . کلاس تار ماند برای سال بعد ... تلفن هم ... خلاصی از دست  پرونده ها

هم ...

حالا دوباره اینها را با خودم می برم به سال آینده و کسی چه می داند شاید به سالهای آینده

البته به این لیست کارهای عقب مانده ی امسال هم اضافه خواهد شد . 

ای وای ...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

فکر مادر این روزها سخت مشغول است به کارهای شب عید . هر چه هم من و پدرم بگوییم

هنوز یک ماه مانده، باز هم افاقه نمی کند . چشم امیدش هم در این مورد خیلی خیلی خاص،

طبق معمول به من است و از آنجایی که اینجانب بیست روز آخر سال را در حد مرگ کار می کنم

و فرصت ندارم  باید زودتر فکری برای دل مشغولی مادر بکنم .

بنابراین یکی دو روز دیگر با تمام قوا خانه را بلند می کنم و می تکانم و سر جایش می گذارم .

البته با کمک یکی از کارگران شریف و تمیز و نظیفی که مادرجان به پاکی قبولش داشته باشند.

خوش می گذرانیم ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در پی اعلام آماده باش مادر جان برای خانه تکانی شب عید ،و از آنجا که تا به حال پای هیچ

غریبه ای به اتاق من نرسیده که بخواهد سر و سامانی به اوضاع نابسامانش دهد ، دیروز طبق

دستور رسیده  دست به کار ساماندهی اتاقم شدم .

صندوقچه ای کنار اتاقم هست که یادگار عزیزیست از  مادربزرگ.

ته صندوقچه لای یک کتاب  قدیمی چند برگ کاغذ پیدا کردم و ... چه حالی شدم .

یادت هست کوچکتر که بودیم دفترچه عقاید درست می کردیم ؟

دوستان و عزیزان برایمان چند خطی به یادگار می نوشتند . شعری،حرفی ،تعریفی و تمجیدی...

این چند برگ کاغذ ، از دفترچه عقاید من بود مربوط به کلاس دوم راهنمایی .

حالا هرکدام از صاحبان این عقاید کجا هستند ؟ چه می کنند ؟

چقدر خوشبخت بودیم آن روزها . چقدر سبک و شاد بودیم آن روزها .

من کی بزرگ شدم ؟...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حالا به رسم آن روزها اینجا را دفتر یاداشتی فرض کن و برایم بنویس .

حرفی برای به خاطر سپردن ...

 پ.ن:

 این روزها سوزن گرامافون ذهنم روی یک بیت شعر گیر کرده

در کوی نیک نامان ما را گذر ندادند           گر تو نمی پسندی ،تغییر ده قضا را

پ.ن۱:

(مگه تو  متولد ۶۳  نیستی؟ پس چطوری چهار ساله گواهینامه ات باطل شده ؟سوتی دادی ساحل جان .) این یک کامنت خصوصی از طرف یک دوسته که فکر میکنه منو خوب می شناسه

دوست نازنینم .ایمیل من دریای آرام ۶۳ هست ولی معنیش این نیست که متولد سال ۶۳ هستم . چند سال پیش یکی از دوستانم این ایمیل را برای من درست کرد و چون در یاهو مشابه این ایمیل موجود بود  با عدد ۶۳ ثبتش کرد .در مورد سن وسال واقعی ام حرف نزنم بهتره . فقط بدون چند سالی از خدا بزرگترم

                              به بهانه ی سالمرگ فروغ

                 که بزرگ بود و از اهالی امروز بود

 اوضاع ادبیات همان شکلی است که بود. مقدار زیادی وراجی و حرف مزخرف زدن

و مقدار کمی کار ... من که دلم به هم می خورد و تا آنجا که بتوانم سعی می کنم

خودم را از شعاع این مقیاس ها و هدف های احمقانه و مبتذل  کنار نگه دارم.

من به دنیا فکر می کنم، هر چند امید دنیایی شدن خیلی کم و تقریبا" صفر است

اما خوبیش این است که آدم را از محدودیت این محیط ۴×۲ و این حوض کرمها نجات

می دهد و دیگر از اینکه در مراکز حقیر هنری این مملکت مورد قضاوت قرار گرفته است

و بدبختانه رد شده است ـ وحشتی نخواهد کرد، حتی خنده اش خواهد گرفت ...

                                                              نامه ی فروغ به احمد رضا احمدی 

بر  روی ما نگاه خدا خنده می زند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم

زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش

پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

                                            پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود

                                            بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا

                                            نام خدا نبردن از آن به که زیر لب

                                             بهر فریب خلق بگویی خدا ، خدا !

ما را چه غم که شیخ ، شبی در میان جمع

بر رویمان ببست به شادی در بهشت

او می گشاید ... او که به لطف و صفای خویش

گویی که خاک طینت ما را ز غم سرشت

                                           طوفان طعنه ، خنده ی ما را ز لب نشست

                                           کوهیم و در میانه ی دریا نشسته ایم

                                           چون سینه جای گوهر یکتای راستی ست

                                           زین رو به موج حادثه تنها نشسته ایم

ماییم ... ما که طعنه ی زاهد شنیده ایم

ماییم ...ما که جامه ی تقوی دریده ایم

زیرا درون جامه به جز پیکر فریب

زین هادیان راه حقیقت ندیده ایم

                                           آن آتشی که در دل ما شعله می کشید

                                           گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود

                                           دیگر به ما که سوخته ایم از شرار عشق

                                           نام گناهکاره ی رسوا نداده بود

بگذار به طعنه بگویند مردمان

در گوش هم حکایت عشق مدام ما

" هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

  ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما "

من رهگذار خسته ی دشت جنونم

من مرغک بشکسته پر در خاک و خونم

افسانه ساز شهر تنهایی منم من

افتاده در گرداب رسوایی منم من

                                               گفتم ولی باور نکردی ...

دیگر ز من جز نقش دیواری نمانده

گل نیستم از من بجز خاری نمانده

گفتم رها کن این دل دیوانه ام را

بشکن به سنگ نیستی پیمانه ام را

                                              گفتم ولی باور نکردی...

چون آفتابی بر لب بام وجودم

افسرده رنگ زندگی در تار و پودم

گفتم ز شمع عمر من چیزی نمانده

پیمانه ی از باده لبریزی نمانده

                                              گفتم ولی باور نکردی ...

چون خار خشکی خفته ام در رهگذاری

کی سایه می بخشد گلی بر بوته خاری

دیگر مرا با بی سرانجامی رها کن

دل را درون بحر ناکامی رها کن

                                              می گویم و باور کن این را ....

                                                 هما میر افشار

به مادرم گفتم :

مرا با چیزی عوض کن !

چیزی ارزشمند،

چیزی گران،

سوزنی شکسته تا بتوانی  خارِ‌ پایت را در آوری ...

پ.ن:

هرگز نمی توانم گوشه ای از مهربانی هایت را جبران کنم .  شاید اگر تمام تلاشم را بکارگیرم

فقط بتوانم از این پس کمتر  باعث آزارت باشم ...مادرم ...تولدت مبارک

     به من محبّت کن

     که ابر رحمت اگر در کویر می بارید

       به جای خار بیابان بنفشه می رویید ...

                   حمید مصدق

نمی دانم اینها که می نویسم حقیقت است یا واقعیت .

 شاید بهتر است بگویم مطالبی که می نویسم برداشتها و ادراک شخصی من است از دو کلمه ی

خاص و پر معنا ، که هر روز و در هر زمان و مکان با آنها روبرو هستیم  که تمام لحظات

بودنمان از ابتدا تا انتها با واقعیت زندگی و حقیقتِ زنده بودن آمیخته است .

به عقیده ی من شناخت  و تحلیل ما از این دو ، می تواند تحول بنیادین در دیدگاه و روش و

 انتخابهای ما در سراسر زندگی داشته باشد .

 پس قصدم به چالش کشیدن دیدگاه حقیقت جویان یا واقع گرایان نیست .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حقیقت و واقعیت از بسیاری جهات مشابه  و در موارد زیادی با هم اختلاف  شدید دارند .

هر دو می توانند تلخ یا شیرین، مفید یا مضر ، مصنوع دست بشر یا طبیعت  و ...باشند .

اما مهمترین اختلاف این دو با هم شاید این باشد که واقعیت پس از شکل گرفتن دچار تغییر آنی

نخواهد شد . به این معنی که شما نمی توانید واقعیت را به سرعت تغییر بدهید و فقط گذر  زمان

باعث تحول و دگرگونی یا تکامل  آن خواهد شد و  این در حالی ست برخی از واقعیتها  اصولا"

 تغییر ناپذیرند .

 اما حقیقت بطور دائم در حال تبدیل و تحول و تغییراتی است که این تغییر به میزان  درک ،

 آگاهی، علم ، اعتقاد مذهبی و عواطف  جوینده ی آن بستگی نزدیک و شدید دارد .

بطور مثال  زلزله که یک واقعه ی طبیعی و  جزیی از فرایندهای طبیعی زمین  است در

 روزگاران گذشته ، خشم خدایان تلقی می شد و مردم بر اساس دانش و درک و اعتقاد  خود

چاره ی رهایی از این خشم را در قربانی کردن و بخشش جزیی از اموال خود  برای خدایان

می دیدند.اما امروز با پیشرفت علم زمین شناسی نه اثری از خشم خدا در زلزله دیده می شود و

 نه نیازی به قربانی ، و راه نجات انسان از این واقعه ، ساختمان مقاوم در برابر زلزله است و بس .

از آنجا که انسان همواره روحی حقیقت جو دارد  ، پیوسته در طلب و جستجوی علت و ریشه یابی

و درک آنچه در پیرامونش می گذرد، برآمده است . این حقیقت جویی در بسیاری مواردباعث

پیشرفت آگاهی بشر و ترقی علمی او شده است .

ظهور ادیان مختلف هم شاید از ثمرات همین جستجو و حقیقت طلبی باشد . انسانی که همیشه

نیرویی مافوق  نیروهای بشری را پیرامون خود می دید و شاهد وقایعی بود که خود نقشی در

 تکوین آن نداشت  و گاهی مغلوب آن نیروی عظیم می شد در پی منشاء این قدرت فرا بشری بود .

ادیان در بطن خود خدایی قادر و توانا برای انسان به ارمغان آوردند که حقیقت وجودیش باعث

 پیدایش تمام واقعیتهای   زندگی او می شد  . امامتاسفانه  گروهی از پیروان این خدا  در بسیاری

 از موارد  راه را بر حقیقت جویی فطری انسان بستند  .

سوال و چون و چرا در مورد این خدا شرک و الحاد محسوب شد  و حتی کار تا آنجایی بالا گرفت

 که علم  را در برابر خدا قرار داد.

بازار سوءاستفاده از حقیقت جویی انسان آنچنان گرم شد که جایی برای سوال نماند .

عواطف انسانی و اعتقاد مذهبی  خط قرمزی شد تا کسی پا از حد  فراتر نگذارد و حتی الوهیت و

معصومیت  نمایندگان او را هم مورد پرسش قرار ندهد .

توراتها و انجیل های متعدد، یک قرآن و هزاران جلد تفسیر و دو میلیون حدیث  و روایت...

همه و همه شامل حقایقی هستند  که باید مورد قبول پیروان آیین هایشان قرار بگیرند چرا که

 انکار هر کدام انکار واقعیت خداست ...

همانطور که می بینیم حقیقت را می توان در اشکال مختلف بر دیگران عرضه کرد و پذیرش  آن 

بر اساس دانش یا خطوط قرمز باورهای فرد  متفاوت  خواهد بود  اما همواره به یاد داشته باشیم

که در پس هر حقیقت ، واقعیتی نهفته است که در انتظار کشف و ادراک ماست .

این سوال در واقع دعوتی بود از دوستان تا هر مطلبی را هر چه قدر حقیقی به نظر برسد  به طور

کامل نپذیریم و در  پی دانستن  منشاء و مبدا ء واقعی آن  باشیم  تا هرگز دچار خود فریبی و دیگر

فریبی نشویم.

حقیقت با واقعیت چه فرقی دارد ؟

دوباره آمدی بهمن جان!

چه میهمان ناخوانده ای هستی و چه رفیق با وفایی که زود  زود سر میزنی .

می دانی هفته هاست به خود گفته ام امسال از آمدنت نمی ترسم ؟

که تمام یادگاریهای تو را دور ریخته ام ؟ که مثل تمام آدمها تو را یک ماه سرد و یخ زده می دانم

 که باور دارم تن لرزه ای که تو با خود برایم  می آوری از شدت سرماست نه از هول هر شب

سراسیمه از خواب پریدن و تکرار یک کابوس چند ساله که با تو شروع می شود همیشه ...

از تو تا اردیبهشت ...

می دانم ... می دانم که تقصیر تو نیست . تقصیر هیچکس نیست که روزگار مهربان نبوده هیچوقت.

اما با تو شروع می شود این طلسم دردناک من .

من که صبورانه هر شبِ تو را شلاق می خورم . هر شبِ تو را محکوم می شوم . هر شبِ تو را

می میرم ... تا تو بگذری با کابوسهایت ... اما چه طولانی و سنگین می گذری بهمن جان .

و تازه ! تو که تمام می شوی ، ماههای بعد از تو ،هرشب کسی می آید تا قلبم را از سینه

بیرون بکشد و بیندازد جلوی سگهای گرسنه و ولگرد کوچه ... همان کوچه که یک روز من قلبم را

 در یکی از سطل های زباله اش انداختم و گذشتم.

و من آنقدر این صحنه را نگاه می کنم تا سگها تمام رگ و پی قلب خون شده ام را پاره پاره کنند

و تازه آنوقت دردم می گیرد و گریه می کنم .

بعضی از شبها کمی مهربانتر می شوند و مرا هم تکه تکه می کنند تا آخر این کابوس ، تکراری

 نباشد و من آن درد  و گریه ی آخر را هم نبینم که هق هق مسموم و نفس گیری دارد ...

شبهای من چند سالی ست با آمدنت از بوی خون و خیانت لبریز می شوند و روزهای تو را در

هراس همین شبها می گذرانم و هیچکس گناهکار نیست جز روزگار ...

نگو که می گذری . می دانم که همیشگی نیستی . که هیچ چیز همیشگی نیست .

می دانم ... اما تو چطور ؟ معنای درد را می دانی ؟

دوباره آمدی بهمن جان و تا چند ماه با دوستانت که بعد از تو می آیند مهمان هر شب منی.

گریزی نیست رفیقِ سالهای گذشته ... خوش آمدی ... زود بگذر ...

پ.ن:

می گویند برای گریز از هراس و درد باید در آن غرق شد ... غرق می شوم.

پ.ن :

بهمن ۷۸ - اردیبهشت ۸۲ .