دختران روستا ، به شهر فکر می کنند

دختران شهر ، در آرزوی روستا می میرند

مردان کوچک ، به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند

مردان بزرگ ، در آرزوی آرامش مردان کوچک می میرند ...

پروردگارا !

کدامین پل، در کجای جهان شکسته است که هیچ کس

                                                      به خانه اش نمی رسد ؟

دیگر

حتی  صدای خرد شدن  استخوانهایم

زیر چرخهای زندگی

 برایم

چندش آور نیست ،

دردی حس نمی کنم ...

روز ناگزیر

این روزها که می گذرد ، هر روز
 احساس می کنم که کسی در باد
 فریاد می زند
 احساس می کنم که مرا
 از عمق جاده های مه آلود
                          یک آشنای دور صدا می زند
 

آهنگ آشنای صدای او
 مثل عبور نور
مثل عبور نوروز
مثل صدای آمدن روز است

آن روز ناگزیر که می آید
 روزی که عابران خمیده
 یک لحظه وقت داشته باشند
 تا سربلند باشند
                             و آفتاب را
                                 در آسمان ببینند ...
 

روزی که این قطار قدیمی
 در بستر موازی تکرار
یک لحظه بی بهانه توقف کند
تا چشم های خسته ی خواب آلود
از پشت پنجره
تصویر ابرها را در قاب
 و طرح واژگونه ی جنگل را
                              در آب بنگرند

آن روز
 پرواز دستهای صمیمی
در جستجوی دوست
 آغاز می شود
 روزی که روز تازه ی پرواز
روزی که نامه ها همه باز است
روزی که جای نامه و مهر و تمبر
 بال کبوتری را
 امضا کنیم
 و مثل نامه ای بفرستیم
صندوقهای پستی
                  آن روز آشیان کبوترهاست

روزی که دست خواهش ، کوتاه
روزی که التماس گناه است
و فطرت خدا
 در زیر پای رهگذران پیاده رو
 بر روی روزنامه نخوابد
و خواب نان تازه نبیند

 روزی که روی درها
 با خط ساده ای بنویسند :
                       " تنها ورود گردن کج ، ممنوع ! "
و زانوان خسته ی مغرور
 جز پیش پای عشق
                            با خاک آشنا نشود

 و قصه های واقعی امروز
خواب و خیال باشند
و مثل قصه های قدیمی
 پایان خوب داشته باشند

 روز وفور لبخند
 لبخند بی دریغ
 لبخند بی مضایقه ی چشم ها
آن روز
بی چشمداشت بودن ِ لبخند
                            قانون مهربانی است
 

روزی که شاعران
 ناچار نیستند
 در حجره های تنگ قوافی
لبخند خویش را بفروشند
 روزی که روی قیمت احساس
                                  مثل لباس
                                         صحبت نمی کنند
 

پروانه های خشک شده ، آن روز
 از لای برگ های کتاب شعر
پرواز می کنند
 و خواب در دهان مسلسلها
 خمیازه می کشد
 و کفشهای کهنه ی سربازی
 در کنج موزه های قدیمی
با تار عنکبوت گره می خورند
 

در دست کودکان
 از باد پر شوند
 روزی که سبز ، زرد نباشد
 گلها اجازه داشته باشند
 هر جا که دوست داشته باشند
                                           بشکفند ...
 دلها اجازه داشته باشند
 هر جا نیاز داشته باشند 
                                          بشکنند ...

آیینه حق نداشته باشد
 با چشم ها دروغ بگوید
دیوار حق نداشته باشد
 بی پنجره بروید
 آن روز
 دیوار باغ و مدرسه کوتاه است 
                     تنها
 پرچینی از خیال
 در دوردست حاشیه ی باغ می کشند
که می توان به سادگی از روی آن پرید !

روز طلوع خورشید
 از جیب کودکان دبستانی
روزی که باغ سبز الفبا
روزی که مشق آب ، عمومی است

 دریا و آفتاب
 در انحصار چشم کسی نیست
روزی که آسمان
 در حسرت ستاره نباشد
 روزی که آرزوی چنین روزی
محتاج استعاره نباشد

 ای روزهای خوب که در راهید!
ای جاده های گمشده در مه !
 ای روزهای سخت ادامه !
 از پشت لحظه ها به در آیید !
 ای روز آفتابی !
ای مثل چشم های خدا آبی !
ای روز آمدن !
ای مثل روز ، آمدنت روشن !
این روزها که می گذرد ، هر روز
 در انتظار آمدنت هستم !
 اما...
      با من بگو که آیا ، من نیز
                در روزگار آمدنت هستم ؟
 

                                                   قیصر امین پور

                                       (از کتاب آینه های ناگهان ـ دفتر اول )

 تا بعد...
 

سال‌هاست

نان‌خشکی‌ها

از محله‌ی ما نمی‌گذرند

زيرا از نانِ خالیِ اين همه سفره

چيزی برای پرندگان حتی

باقی نمی‌ماند،

فقط می‌ماند بعضی شب‌ها

که پدر

دستِ خالی به خانه برمی‌گردد.

هر وقت پدر

دستِ خالی به خانه برمی‌گردد

من می‌فهمم

پنهانی دارد با خودش چه می‌گويد،

همه چيز ... همه چيز گران شده است

قند، چای، نان، چراغ، چه کنم، زهرمار ...

همه چيز گران شده است.

و من هر شب آرزو می‌کنم

ای کاش صمد بهرنگی زنده بود هنوز

هنوز ماهیِ سياهِ کوچولو

به دريا نرسيده بود.

و من هر شب خواب می‌بينم

دست‌هايم دارند بزرگ می‌شوند:

خشت، کوره، آجر

سنگ، بيجه، محمد!

زورم به هيچ‌کدام نمی‌رسد

آجرِ همه‌ی برج‌های جهان

از خواب و خاکسترِ من است

زورم به هيچ‌کدام نمی‌رسد

راهِ کوره‌پزخانه دور است

من بايد بزرگ شوم

من مجبورم بزرگ شوم.

ما حق نداريم گرسنه شويم

ما حق نداريم حرف بزنيم

ما حق نداريم سرما بخوريم

ما نان نداريم

خانه نداريم

پناه نداريم

شناسنامه نداريم

شب نداريم

روز نداريم

رويا نداريم.

اينجا

ما هرچه داشته فروخته‌ايم

جز گنجِ بزرگِ پنهانی

که پدر به آن شرف می‌گويد

اسمم شرف است

پسرِ زارعبدالله

از پياده‌های پاک‌دشتِ ورامين‌ام

از پياده‌های پاک‌دشتِ بَم، باميان، کرج، کوفه، آسيا!

و ما حق نداريم بميريم

کفن و دَفنِ درماندگان گران است

مزار و مجلس و گريه گران است

ما اشتباه به دنيا آمده‌ايم

دنيا

جای دزدانِ بی‌شرفی‌ست

که پرندگان را برای مُردن

از قفس آزاد می‌کنند.

 

                                    سید علی صالحی

 (  از کتاب یوما آنادا ، فاخته باید بخواند مهم نیست که نصفه شب است)

 

 له له و تنفس

خوابم نمی برد
 گوشم فرودگاه صداهای بی صداست !

باور نمی کنی

                         اما
 

من پچ پچ غمین تصاویر عشق را

 محبوس و چارمیخ به دیوار سال ها

 پیوسته باز می شنوم در درون شب .
 

من رویش گیاه و رشد نهالان 
 

پرواز ابرها ، تولد باران
 

تخمیرهای ساکت و جادویی زمین
 

من نبض خلق را

                         از راه گوش می شنوم آری !

همواره من تنفس دریای زنده را

 تشخیص می دهم

 باور نمی کنی
 

                          اما

در زیر پاشنه هر در 
 

در پشت هر مغز

من له له سگان مفتش را
 

پی جوی و هرزه پوی

 احساس می کنم .

حتی

 از هر بلور واژه که جان می دهد به خلق
 

                " نان و گل و سلامت و آزادی "

می بینم آشکار
 

این پوزه های وحشت را 
 

له له زنان و هار .

 آن گاه از میان صداهای گونه گون

 این له له ، آن تنفس

هر دم بلند

بنهفته هر صدایی دیگر

تا آستان قلبم بی تاب

                   نزدیک می شوند .

نزدیک می شوند و خوابم نمی برد ...
 

اینک منم مهاجم و محبوس
 

لبریز آبهای طاغی دریای سهمگین
 

قربانی سگان تکاپو

می گردم و به بازوانم مواج

هر چیز را به گردم می گردانم

                                               می ترسم !
                              

                                                      اما می ترسانم .
 

دندان من از خشم به هم سوده می شود
آشوب می شود دل من ، درد می کشم

با صد هزار زخم که در پیکرم مراست

 دریا درون سینه من جوش می زند

فریاد می زنم :

                           ای قحبگان نان به پلیدی خور دروغ
 

                          دشنام می دهم به شما با تمام جان
   

                          قی می کنم به روی شما از صمیم فلب

 جان سفره ی سگان گرسنه
 تن وصله پوش زخم

چون ساحلی جدا شده دریایش از کنار

در گرگ و میش صبح

 تابم تب آوریده و خوابم نمی برد ...

                                             سیاوش کسرایی

تا بعد ...

 

وقتی اینجا نبودم

مادر برای سلامتی ام

آتشی افروخت ،جزوه ها و کتابهایم را سوزاند

                                             ـ آنگاه اسپند بر آتش پاشید.

حالا سرِ سالم به گور خواهم برد.........

به تعبیر و تفسیر این زندگی

بیایید با هم ،همه شک کنیم

خطا بوده شاید تعابیر ما

نگاهی به تعبیر جلبک کنیم !

                                     حسین پناهی

تا بعد ...