| تبليغات | X |
همیشه فاصله ایست
از چشمهای من... تا چشم انداز تو...
همیشه ...
فاصله ...
به واژه هایم نگاه کن
و به انگشتانم
که کش می آیند و خمیازه می کشند
در تکرار حرفهای تکراری
و به من ...
که روزی از دیوار راست بالا می رفتم
و اکنون...
در حصار دیوارهای بی دریچه و بی روزن
با بوی لاشه ای که منم
از نور حرف می زنم...
تا بعد ...
چرا؟
کی گفته؟
از کجا معلومه؟
کی این حق را به تو داده ؟
چرا سعی داری وادارم کنی از تجربه های تو استفاده کنم ؟
کی گفته که دو تا آدم با افکار و احساسات و روحیات متفاوت از یک تجربهء واحد درس واحدی می گیرند؟
از کجا می دونی که آموخته های تو کاملا" درسته و جای شک و شبهه نداره؟
چه کسی به تو حق داده که در مورد همه چیز در مقام قضاوت بنشینی ؟
میدونم ... به خدا میدونم مشورت خوبه ... راهنمایی خواستن خوبه... اما گاهی هم باید اجازه داد
که شخص خودش هم تجربه هایی داشته باشه.باید فرصت انتخاب و تصمیم گیری داد ... نباید ؟
لابد الان میگی با یه تصمیم غلط ممکنه زندگیت را به باد بدی .
آره ... ممکنه ... ممکنه اما حتمی نیست .
بعدشم مشاور بودن با انتخاب کننده بودن فرق داره . کی قراره اینو درک کنی ؟
دلم میخواد سنگهایی را که تو مسیر زندگی سرم را شکستند ببوسم چون از اونها بیشتر آموختم
تا از نصیحتهای تو ...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نگاه کن...
شما مگر سرتان در حساب نیست ؟
دو خط موازی فقط به موازات هم معنا می شوند
نگاه کن ...
در افق چشمهای من خطی ست
که تو هیچگاه آن را قطع نتوانی کرد
تو موازی منی....
تا بعد ...
وقتی بازی زندگی ناجوانمردانست...
وقتی هیچ داوری نیست که نا داوری نکنه حتی وجدان خودت ...
وقتی زیر پای زندگی روح و تنت له میشه و صدای شکستنت را می شنوی ...
وقتی می دونی این شکستن ها واسه اینه که می خوای قواعد بازی بی قاعدهء زندگی را رعایت کنی ...
وقتی تموم جمله های خوب و قشنگ مال کتابها و شعراست و کاربردی جز برای فریب دادن ندارن ...
وقتی دوست داشتن دلیل میخواد ، اونم دلیل منطقی، چون دلیل احساسیش فقط یه چیزه که اونم از قبل معلومه ...
وقتی معیارهای عشق در رختخواب و با درجه حرارت بدن اندازه گیری میشه...
وقتی تاریخ انقضای تمام ارزشها و مقدسات گذشته و بوی تعفنش راه نفست را بسته ...
وقتی می دونی طبق هر قاعده ای بازی کنی بازنده ای...
چکار می خوای بکنی ؟
من تصمیم گرفتم لااقل بازندهء خوبی باشم . تو چطور ؟
تا بعد ...
کم آوردم . باور کنید کم آوردم .
در مقابل هزارتا حرفی که قابل فکر کردنه ولی قابل نوشتن نیست.
میخوام از دریای خزر که حالا برامون شده رودخونهء خزر حرف بزنم ولی یادم افتاد توبه کردم از
سیاسی نوشتن. خواستم از مشکلات اقتصادی بنویسم دیدم این روزها کسی نیست که از این
معضل بی نصیب مونده باشه. خواستم از وضعیت زنان بگم ، دیدم اینم تکرار مکررات میشه .
یعنی تا فقر مالی و فرهنگی وا خلاقی ... هست مشکل زنان هم سر جاش هست .
نه شاعرم نه نویسنده نه منتقد نه کارشناس سیاسی و اجتماعی...
یکی مثل شمام . با مشکلات شخصی ام دست به گریبانم .تو این اجتماع زندگی می کنم
نفس می کشم و همه چیزو می بینم و می شنوم و در موردش فکر می کنم.
فقط فکر می کنم. همین...
شاید بهترین کار این باشه که برای پست این هفته ام بازم یه شعر بزارم. این جوری بقول سهراب
شاید : دل تنهایی تان تازه شود.
قابیل را جریمه کردیم
هزار و هزار ویک بار
و شعر گندم های گندیده نوشتیم
حوا را گناهکار
و شیطان را تبرئه کردیم
و نوشتیم سیب .... سیب
اسمش را گذاشتیم
شعر بعد از تمدن
اما هنوز آدم نشدیم
و به سیب و گندم و هابیل تهمت می زنیم ...
تا بعد ...
