گفتی بخوان ، خواندم ، اگر چه گوش نسپردی
حالا که لال ام خواستی پس خود بخوان ای دوست ....
+ ساحل
مادر بزرگ ...
دشنامت را به یاد داری؟
آن زمان که از شیطنت های کودکانه ام به ستوه می آمدی؟
ـ آتش به جان گرفته !!!
چه تلاش بیهوده ای بود
ـ اخم هایت را می گویم ...
در خطوط مهربان چهره ات
همیشه لبخندی پنهان ،سرک می کشید .
مادر بزرگ
اما ...
راست بگو بدانم...
چه وقت دشنامت رنگ نفرین گرفت؟
کدامین بار ...
- که عمریست با آتشی به جان گرفته می سوزم
با آتشی به جان گرفته می سازم ؟
تا بعد ...
+ ساحل
|
گفتن از زن و مقام والای او در سرزمینی که زنان آن قرنهاست برای حقوق اولیه و انسانی
خود مبارزه می کنند کاری دشوار است . دشوار نه از آن جهت که مردم ایران هنوز به این
باور نرسیده اند که زن نه تنها در مقام همسری و مادری به بالاترین مراتب انسانی می رسد
که در جنبه های اجتماعی با حضور فعال و چشمگیر خود ،نقش آفرین و سرنوشت ساز است .
دشوار از آن جهت که نام گزاری روزی به نام زن در کشور ما تنها جنبه ی شعار و فریب دارد .
و این حقیقتی است که تمام زنان فرهیخته ی ایران به آن آگاهی کامل دارند . اما برگزاری این
روز و بزرگداشت مقام مادر در همه حال زیباست . چرا که هر روز، روز مادران ماست .
دو سال پیش در همین وبلاگ مطلبی را در این مورد نوشتم که امروز هم بر آن تاکید دارم.
کشور ما در طی سی سال اخیر دچار فراز و نشیب های بسیاری بوده است .
انقلاب ، جنگ ، ترور ، اعدام ...
و در این میان شاید بیشترین فشار بر دوش مادران صبور ایرانی بوده است .
مادران شهدا که ملت مرهون صبر و شکیبایی آنانند و نام فرزندان دلاورشان برای همیشه در
کنار مام وطن زنده می ماند . مادران و زنان فداکاری که هنوز از فرزندان و همسران جانباز
خود ، با کمترین امکانات پرستاری می کنند ...
و در کنار این مادران هستند مادران عزیزی که فرزندان آنها به هر دلیلی به طناب دار سپرده شده اند...
حرف حق یا ناحق نیست . سخن از مادر است و عواطف مادرانه اش.
اکثر این مادران حتی نشانی از گور فرزند هم ندارند . یا حتی جرات نام بردن از او را ...
به یاد داشته باشیم برای یک مادر بهترین و بدترین فرزندش یکسان هستند.
به یاد داشته باشیم که وجود مادر سرشار از عشق به فرزند است .
به یاد داشته باشیم که به مادر تنها می توان به دیده ی موجودی سراپا مهر نگریست .
و من هرگز نگاه ملتمس مادری را که پای چوبه ی دار درخواست عفو فرزندش را داشت
و ناامیدانه اشک می ریخت و التماس می کرد را فراموش نخواهم کرد .
به یاد همه... همه ی مادران باشیم.
روز مادر مبارک
تا بعد ...
+ ساحل
|
.
.
.
تنها زمانی یکدیگر را می شناسیم که مرزهای خود را بشناسیم.
این موضوع واقعیت دارد، ولی اشتباه است. لزومی ندارد انسان همه چیز خود را بشناسد .
انسان تنها برای جستجوی حکمت ساخته نشده است . بلکه باید بتواند زمین را شخم بزند ،
در انتظار باران بماند ، گندم بکارد ، آن را درو کند و نان بپزد .
من دو زن هستم : یکی که میل دارد همه ی شادیها ، همه ی عشقها و همه ی ماجراهای
موجود در زندگی را داشته باشد . و یکی که می خواهد برده ی روزانه، برده ی زندگی خانوادگی و
برده ی چیزهایی باشد که برنامه ریزی و تکمیل می شوند .
من خانه دار هستم و روسپی !
هر دو در یک جسم زندگی می کنیم و با هم مبارزه ای بی امان داریم .
برخورد یک زن با خودش ، نوعی بازی با خطرات جدی به حساب می آید ...
نوعی رقصیدن است ... رقصی الهی ...
وقتی با یکدیگر برخورد می کنیم دو انرژی خدایی هستیم . دو دنیای متفاوت...
اگر احترام یکدیگر را نداشته باشیم ، یکی از دو دنیا ، دنیای دیگر را ویران می سازد .
یازده دقیقه ـ پائولو کوئیلو
پ.ن . همه ی ما یک فرشته و یک اهریمن در درون خویش داریم.
پ. ن .آقایان فکر نکنند که از این قائده مستثنی هستند .
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
دوستان خوبم
یک نکته ای هست که دلم میخواد به آن توجه کنیم .
هر دو شخصیت این متن ( خانه دار و روسپی ) هر دو الهی هستند .
رقص الهی با تعامل این دو شخصیت امکان پذیرِ . مشکل وقتی ایجاد میشه
که یکی از این کاراکترها نقش غالب را به عهده می گیره .
به کراّت در جامعه با افرادی بر خورد می کنیم که نقش و مسئولیتهای خودشون را
نادیده می گیرند و در پی فرصت طلبی ها و لذتهای آنی هستند و یا بر عکس کسانی که
در کار و زندگی روزمره غرق شدند و نقش یک قربانی که فدای خانواده و زندگی و چهارچوبها
شده را بازی می کنند . ما هم برای شادی و لذت بردن از زندگی و هم برای قبول مسئولیت
و هدفمند بودن اینجا هستیم . وقتی یکی از این دو نقش کم رنگ میشه ...
به جامعه نگاه کنید می بینید !
شاد باشید و آخر هفتهء خوبی داشته باشید .
تا یادم نرفته بگم که میدونم لذت بردن از زندگی این روزها چقدر سخته.
اما فقط ناممکن نا ممکنه.
تا بعد ...
+ ساحل
|
